شما اینجا هستید
صفحه اصلی > Uncategorized > چرا افسردگي در بارداري جدي گرفته نمي شود؟

چرا افسردگي در بارداري جدي گرفته نمي شود؟

افسردگي پس از زايمان، موضوعي است كه از ديرباز مورد توجه قرار گرفته است؛ ولي طبق آخرين
بررسي ها به نظر مي رسد زنان در هنگام حاملگي بيش از دوره پس از زايمان مستعد ابتلا به افسردگي
هستند و اين درحاليست كه در مقابل وجود آ گاهي نسبي درباره تاثير افسردگي پس از زايمان بر
سلامت كودك، مادر و خانواده، مساله افسردگي حين بارداري، نسبتا مورد غفلت قرار گرفته است.
افسردگي حين بارداري مي تواند باعث كاهش مراجعه زن باردار جهت دريافت مراقبت هاي
بارداري، تولد نوزاد كم وزن و زايمان زودرس شود كه بخشي از اين عوارض به علت نشانه هاي سايكوپاتولوژيك افسردگي است.
از سوي ديگر، در يك تفكر سنتي نسبت به فرآيند بارداري، توجه منحصرا به محصول آن يعني تولد
نوزاد سالم معطوف است و به زن فقط به عنوان يك عامل (واسطه) در اين ميان نگريسته مي شود در
حالي كه نشانه هاي خلقي افسردگي بر توانايي زن در رويارويي با تغييرات عميق توام با تولد يك
كودك تاثير مي گذارد.

 

نيمي از زنان باردار عوامل تنش زا را تجربه مي كنند

نتايج تحقيق نشان داد: از ۲۰۰ زن باردار مورد بررسي، ۴۸.۲ درصد افراد، حداقل يك عامل تنش زا را
در حين حاملگي تجربه كرده بودند. همچنين ۱۶.۵ درصد علائم افسردگي را در گذشته، ۸.۲ درصد
قبل از عادت ماهانه، ۴.۷ درصد در حاملگي هاي قبلي و ۹.۴ درصد اين علايم را در منسوبين خود
گزارش كردند.

 

رنج افسردگي دوران بارداري، بدون مراجعه براي درمان

نتايج اين پژوهش همچنين حاكيست: حداقل ۳۰.۶ خانم هاي مورد مطالعه از درجات مختلف
افسردگي رنج مي بردند، حال آنكه هيچ يك از آنها براي اين اختلال، درمان و مراقبت دريافت نمي
كردند.
در اين پژوهش، وضعيت زنان باردار از نظر غم، بدبيني، احساس شكست، عدم رضايت، احساس
گناه، انتظار تنبيه، تنفر از خويش، محكوم و سرزنش كردن خود، ايده هاي خودكشي، گريه كردن،
انزواي اجتماعي، عدم قاطعيت در تصميم گيري، تغيير نگرش درباره تصور از بدن خود، سستي و
كندي، بي خوابي، خستگي پذيري، از دست دادن اشتها، كاهش وزن، نگراني هاي جسمي و كاهش
سطح انرژي مورد بررسي قرار گرفتند

امتياز وضعيت افسردگي نيز در سطوح دامنه طبيعي، افسردگي خفيف تا متوسط، افسردگي خفيف تا
شديد، افسردگي شديد، تقسيم بندي شد.

 

از نظر نوبت حاملگي، ۴۹.۴ درصد زنان تحت مطالعه، حاملگي اول و ۳۲.۹ درصد حاملگي دوم خود
را تجربه مي كردند. ۵۵.۳ درصد اين زنان نيز تا زمان انجام مطالعه، زايمان (ختم حاملگي پس از ۲۰
هفته) نداشتند.
همچنين ۳.۵ درصد از اين زنان، سابقه مرگ دو فرزند و ۱.۲ درصد سابقه از دست دادن ۳ فرزند را
گزارش كردند. اكثر اين افراد ( ۶۹.۴ درصد) در سه ماهه سوم بارداري و ۲۴.۷ درصد نيز در سه ماه
دوم قرار داشته، در ۷.۱ درصد موارد نيز سابقه نازايي وجود داشته است.
بوده و در ۲۱.۲ درصد ديگر، (Unwanted) همچنين در ۱۲.۹ درصد زنان، حاملگي ناخواسته
حاملگي از قبل برنامه ريزي نشده بوده است.

 

تنش هايي كه زنان باردار تجربه كردند

از نظر مواجهه با عوامل تنش زا در حين بارداري، ۱۵.۳ درصد سابقه فوت يكي از اقوام، ۲۱.۲ درصد
سابقه تغيير محل سكونت (اسباب كشي)، ۱۱.۸ درصد وجود يك بيماري زمينه اي، ۴.۹ درصد تغيير

شغل همسر و ۲.۴ درصد تغيير شغل خود را كه حين حاملگي رخ داده بود اعلام كردند.

 

عدم مراجعه تمام زنان باردار داراي تجربه تنش زا به روانپزشك و پزشك خانواده

در ضمن علاوه بر آنكه برخي افراد بيش از يك عامل تنش زا را تجربه كرده بودند، ۴۸.۲ درصد
افراد حداقل يك عامل تنش زا را گزارش كردند. ۲۸ مورد ( ۱۶.۵ درصد) نيز علايم افسردگي را در
گذشته تجربه كرده بودند كه فقط يك مورد تحت درمان با فلوكيشن قرار داشته است. ولي در همين مطالعه،

هيچ از بيماران (غربال شده)، تحت نظر روانپزشك يا پزشك خانواده قرار نداشته و از اين
جهت هيچ مراقبتي دريافت نمي كردند.

 

سابقه افسردگي در زنان باردار و منسوبان آنها

همچنين ۹.۴ درصد از افراد سابقه علايم افسردگي را در منسوبان خود ذكر كرده، در ۸ بيمار ( ۴.۷
درصد موارد)، فرد سابقه افسردگي را در حاملگي يا حاملگي هاي قبلي ذكر مي كرد كه از اين
موارد، ۶ مورد ( ۷۵ درصد)، در زمان انجام مطالعه نيز دچار افسردگي بودند.

به همين ترتيب، ۱۴ بيمار ( ۸.۲ درصد)، علايم افسردگي را قبل از رخ دادن عادت ماهانه تجربه كرده
بودند كه ۱۰ مورد از آنها ( ۷۱.۴ درصد) در زمان پاسخگويي افسرده بودند.

 

بيش از نيمي زنان باردار درجاتي از افسردگي داشتند

بر اساس نتايج، ۵۱.۸ درصد از زنان مورد مطالعه دچار درجاتي از افسردگي هستند، به اين صورت كه
۳۱.۸ درصد از كل اين زنان دچار افسردگي ضعيف تا متوسط، ۱۵.۳ درصد افسردگي متوسط تا
شديد و ۴.۷ درصد مبتلا به افسردگي شديد بودند. علاوه بر اين موارد ۲۵.۹ درصد نيز احتمالا به
درجاتي دچار افسردگي بودند و آن را انكار مي كردند. در عين حال هيچ يك از بيماران غربال شده،
تحت نظر روانپزشك يا پزشك خانواده قرار نداشته، از اين جهت مراقبتي دريافت نمي كردند.

 

برخي عوامل افسردگي در زنان باردار

نتايج اين تحقيق نشان داد: از نظر فراواني دفعات بارداري، زايمان، سقط، فوت فرزند، نازايي،
ناخواسته بودن حاملگي، سابقه افسردگي در حاملگي هاي قبلي و نيز افسردگي قبل از عادت ماهيانه

اختلاف معني داري بين زنان افسرده و غير افسرده مشاهده نشد. همچنين زنان باردار افسرده بيش از
زنان غير افسرده سابقه افسردگي در خود و بستگان درجه اول خود ذكر كردند. ۱۵.۴ درصد زنان غير
افسرده در مقابل ۳.۸ درصد زنان افسرده دچار يك بيماري زمينه اي بودند.

 

هيچ يك از زنان باردار افسرده در تحقيق، خدمات رواني نگرفتند!

هيچ يك از زنان بارداري كه در اين مطالعه دچار افسردگي بودند، تحت پوشش مراقبت هاي
بهداشت و روان قرار نداشتند، در حالي كه مي دانيم افسردگي ممكن است سلامت مادر و جنين را
با مخاطرات جدي روبرو كند. از جمله اين خطرات كاهش اشتهاست كه در ۲۹.۴ درصد از زنان
مورد مطالعه مشاهده شد. كاهش اشتها مي تواند باعث كاهش وزن شود كه در ۱۰.۶ درصد زنان
مورد بررسي هم مشاهده شد و كاهش وزن هم مي تواند به كاهش رشد جنين درون رحم منجر شود

همچنين كاهش انرژي و خستگي پذيري كه ۷۱.۸ درصد زنان باردار در اين تحقيق به آن اشاره كرده
اند مي تواند با مراجعه منظم جهت دريافت مراقبت هاي بارداري برطرف شود.
ناديده گرفتن افسردگي دوران بارداري درحاليست كه عوارضي مثل زايمان زودرس و كنده شدن
جفت در زنان افسرده بيشتر از سايرين مشاهده مي شود. در نهايت خطر افسردگي درمان نشده مادر،
مي تواند به خودكشي بينجامد كه در همين تحقيق، عقايد مربوط به خودكشي در ۰.۴ درصد افراد
مورد مطالعه هم مشاهده شده استافزايش آگاهي پرسنل پزشكي درباره افسردگي حين و بعد زنان باردار و پس از بارداري، ايجاد يك
سيستم ارتباطي بين مراقبتهاي دوران بارداري و مراقبتهاي (رواني) رفتاري و بهبود مراقبت هاي ارايه
شده به زنان مبتلا به افسردگي حين بارداري و پس از آن از جمله اقدامات براي كاهش افسردگي
دوران بارداري هستند.
به نظر مي رسد به ويژه مورد سوم ادغام فعاليت هاي بيماريابي براي افسردگي در زنان باردار قابل
انجام و انطباق در سيستم بهداشتي كشورمان باشد.

 

 

 

پاسخی بگذارید

Top